هنریسم

دنیای کوچک
هنرمند: shiva - ساعت ۱:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٤/٢٠
 


 
comment نظرات هنری تو()

 
آلفرد هیچکاک
هنرمند: shiva - ساعت ۱٢:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٤/٢٠
 

آلفرد هیچکاک


 
comment نظرات هنری تو()

 
خندونک
هنرمند: shiva - ساعت ۱٢:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٤/٢٠
 

خندونک


 
comment نظرات هنری تو()

 
هنرمند: shiva - ساعت ۱٢:٤٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٤/٢٠
 


 
comment نظرات هنری تو()

 
هنرمند: shiva - ساعت ۱٢:۳٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٤/٢٠
 

دستانی می گویند خسته ایم

گوش هایی می گویند بیزاریم

چشمانی می گویند بیماریم

اما من در این بیماری و بیزاری و خستگی

می گویم

هستم.


                   هستم اگر می روم گر نروم نیستم.



 
comment نظرات هنری تو()

 
هنرمند: shiva - ساعت ۱٢:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٤/٢٠
 


 
comment نظرات هنری تو()

 
هنرمند: shiva - ساعت ۱:٠٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٤/۱۸
 

                           لبخند ...عکاسی در سینمای ایران...لبخند

شاید بهتر باشد که با یک سئوال مبحث تصویر و به تبع آن عکس در سینمای ایران را شروع کنیم. اولین عنصری که باعث می شود ما احساس کنیم که یک اثر سینمایی روبه رویمان قرار دارد چیست؟
آیا این عنصر شخص کارگردان، برگه های دکوپاژ و یا فیلمنامه است؟

به نظر می رسد که نهایی ترین جواب که هیچ خللی به درستی آن نمی توان وارد کرد، تصویر است. تا زمانی که شما به عنوان مخاطب با مجموعه ای از تصاویر متحرک برخورد نکنید، اگر صدایی شنیده شود _ چون تنها عنصر دیگری که در این رسانه باقی می ماند با حذف تصویر، صدا است _ و هیچ تصویری آن را همراهی نکند شما می توانید در نهایت ادعا کنید که به رادیو و یا یک محصول صوتی صرف گوش می کنید و نه چیزی بیش از آن، پس به این نتیجه می رسیم که اصلی ترین عنصر ساختاری در سینما بدون هیچ شکی، تصویر است. برادران لومیر هنگام کشف و یا اختراع دستگاه سینماتوگراف که می توانست تصاویر را به شکل پشت سر هم نمایش دهد تا با ایجاد حس حرکت عناصر در ذهن مخاطب همذات پنداری کند، مطمئناً قصدشان دستیابی به تاثیر ویژه ای بود که تصاویر بر مخاطب می گذاشتند.در این مجال قصد دارم سینمای ایران را نه از منظر یک منتقد سینمایی که احتیاج به تخصص و تجربه ویژه ای دارد، بلکه براساس تصویر، مورد بررسی اجمالی قرار دهم. که در نهایت بخشی از این روند مطمئناً به بررسی عکاسی در سینمای ایران نیز منجر خواهد شد. خوشبختانه تاریخ سینمای ایران در ابتدا با اسامی ای برخورد می کند که در شکل حرفه ای عکس هایی بودند که یا به امر ملوکانه و یا علاقه شخصی به کار با ابزار سینماتوگراف مشغول شدند. میرزا ابراهیم خان عکاسباشی، میرزا ابراهیم خان صحاف باشی و روسی خان را به جرأت می توان بانیان اصلی سینمای ایران به شکل حرفه ای دانست. هر چند فیلم هایی هست از آنچه که پادشاهانی همچون مظفرالدین شاه تهیه کرده اند.پیشینیان این شروع را باید به فال نیک در سینمای ایران می گرفتند. اما روند بعدی که در این حیطه به وجود آمد و متاسفانه تا حد زیادی ریشه در فرهنگ عمومی ایرانی جماعت داشت و دارد، تاثیر فاجعه انگیزی است. متاسفانه به دلایل کاملاً واضح پس از حمله اعراب به ایران، حافظه ایرانی جماعت به کل از منابع تصویری فارغ و جدا می شود. ما دیگر هیچ نشانی از بروز عینی و عام تصاویر نمی بینیم، اما از سویی دیگر ادبیات در ایران آنچنان پیشرفت می کند و توسعه می یابد که خواهی نخواهی ذهن فرهنگی ایرانی جماعت را با هجمه ای از کلمه ها انباشت می کند.از این رو خواندن و روایت به شیوه ای که مبتنی بر نوشته است جای همه چیز را اشغال می کند و متاسفانه در قرن های بعدی و حتی هنگام پیدایش سینما این مریضی ویروس وار خود را به سینما نیز تحمیل می کند. در اکثر آثاری که در تاریخ سینمای ایرانی به خود دیده است اغلب تصاویری هستند که در خدمت روایت یک داستان قرار دارند و به خودی خود فاقد ارزش اند. یادگاری که تنها در نقطه هایی بسیار کوچک مورد نقض دارد. از آنها که ماندگارتر هستند می توان به فیلم های سهراب شهیدثالث به خصوص «طبیعت بی جان» اشاره کرد. فیلمسازی که تمامی فیلمسازان جشنواره پس از انقلاب در ایران بی شک وامدار درجه دوم وی هستند. تصویر برای کارگردان در هر قاب از فیلم «طبیعت بی جان» جهانی از رازهای مورد نظر کارگردان را با یک ترکیب بندی چشم نواز مورد اشاره قرار می دهد.فضاهای عریان و ساکتی که به درستی تنهایی پیرمرد سوزنبان و استیصال او را در یک قاب متاثرکننده کنار خط های ریل راه آهن که تمامی ندارند و تا انتهای افق به امتداد کشیده شده اند، یکی از نماهای تاثیرگذار این فیلم است. اما نمونه هایی این چنین در سینمای ایران منطبق بر نوع ساختار روایی و سبک کارگردان کمتر دیده می شود. حال این نمونه را مقایسه کنید با فیلم اخیر یکی از کارگردانان صاحب نام ایرانی که در جمع بسیاری از صاحب نظران از آن به عنوان اثری قابل توجه یاد شده. در این فیلم که دارای داستانی تکراری است که مخاطب را به یاد مجموعه های بعدازظهر کودک و نوجوان تلویزیون می اندازد، شما با هیچ تصویر قابل اعتنایی روبه رو نیستید و یا فیلم دیگری که بازخوانی تصویر داستان یکی از نویسندگان معاصر ایرانی است در حالی کاندیدای بهترین فیلمبرداری از جشنواره فیلم فجر می شود که تعدادی از نماهای آن آرشیوی است. البته مطمئناً این اظهارنظر تنها اساس سینما یعنی تصویر را در این آثار مورد اشاره دارد و نظرورزی نهایی نسبت به آنها وظیفه منتقدان فیلم است.حال چنین سینمایی که در شروع آن عکاسانی را آغازگر خود دیده اکنون به جایی رسیده که دیگر هیچ نشانی از آن حلقه اصلی ارتباط با مخاطب به شکل بدیع و چشم نواز در آن دیده نمی شود. روایتی هست که می گویند در سینما هیچ داستانی نیست که تاکنون براساس آن اثری ساخته نشده باشد، تنها این روایت نوین دست اندرکاران فیلم است که اثری را بدیع و قابل تامل جلوه می دهد.کنون شاید از خود بپرسید که چرا مطلع این بحث را براساس تصویر عکس بنا گذاشته ام.ساده ترین پاسخ همانا شباهت بی بدیل قاب بندی های عکس است که اسامی ترکیب بندی در سینما را نیز تشکیل می دهد. اگر عکاسی در آغاز فرزند ناخلف نقاشی به شمار می آمد که سعی داشت خود را به آن نزدیک کند، اما در ادامه با فاصله گرفتن از نقاشی _ اما براساس همان قوانین و نظام های ترکیب بندی _ خود تبدیل به رقیبی برابر با آن شده است. سینما نیز هر چند منشعب از عکاسی است با همه تفاوت هایش هنوز هم اساس برقراری با مخاطب را از عکس وام دارد و نه چیز دیگر.اشاره به این امر به دلیل ورود به مبحث عکاسی فیلم است که در نهایت بازمی گردد به همان نقش تصویر در سینمای ایران.اگر بخواهیم با چند نمونه خارجی شروع کنیم می شود استنلی کوبریک و ویم وندرس را از دو جنبه مورد بررسی قرار داد. کوبریک در هفده سالگی کار خود را با عکاسی آغاز کرد اما در ادامه به سوی سینما گرایش پیدا کرد و در آن حیطه فعالیت خود را ادامه داد. از سویی دیگر وندرس کارگردانی است که گاهی عکاسی نیز می کند و مجموعه ای که هنگام فیلمبرداری پاریس تگزاس خود با دوربین پانوراما عکاسی کرده بود به گالری برگ نیز حوالی سال ۱۳۸۰ راه پیدا کرد و به نمایش گذاشته شد.عکس های کوبریک اغلب با سوژه هایی اجتماعی دارای ترکیب بندی های همسان با سوژه و فضایی است که به خوبی اتمسفر محیطی مورد نظر عکاس را مورد اشاره دارند. از سویی دیگر وندرس تنها با اختیار کردن فضایی عریان از آدمی و برهوتی که تنها در آن آثار گذر بشر از بیابان های لم یزرع به چشم می خورد مجموعه ای دارد که شاید در حد یک یا دو عکس قابل قبول باشد اما از لحاظ کیفیت آثاری هستند قابل توجه.حال این دو را مقایسه کنید با چند کارگردان ایرانی که نمونه هایی از آثار آنها را یکی اخیراً در یک گالری تازه تاسیس و دیگری را چندی پیش دیده ایم. قیاسی که به هیچ وجه جای تامل و مکث را هم ندارد.همین عدم شناخت صحیح کارگردان های ایرانی از تصویر است که باعث می شود ما اغلب، با تصویر زیبایی در سینمای ایران روبه رو نباشیم و بضاعت ما در این حیطه چندان چشمگیر نیست.گروه سازندگان فیلم اغلب به عکاسی همچون یک موجود طفیلی نگاه می کنند، حتی گاه در پروژه های کاری سهمیه ناهاری برای آنها در نظر گرفته نمی شود. از سویی دیگر گاهی اوقات اگر عکاس چند حلقه اول عکس هایش را به ثبت تصاویری از کارگردان کار در موقعیت های مختلف اختصاص ندهد از سوی همان کارگردان های صاحب نام مورد شماتت قرار می گیرد که چیزی از سینما نمی فهمد و روح فیلم را درک نکرده است.در کتاب «هنر سینما» نوشته دیوید بوردول و کریستین تامسون ترجمه فتاح محمدی صفحه ۲۹ که توسط نشر مرکز چاپ شده آمده است که: «گاهی اوقات با چاپ مستقیم نگاتیو فیلم عکاس هایی به منظور تبلیغ فیلم چاپ می شود که چندان هم دارای کیفیت قابل قبول نیست. پنداری بینش غالب در سینمای ایران برای یک عکس فیلم چیزی بیش از این نیست و نباید هم انتظار داشت.»تا زمانی که گروه کارگردانی و تولید احساس نکند که عکس فیلم اثری مستقل است که به بهانه فیلم تهیه شده و علاوه بر کارکردهای تبلیغی خود می تواند اثری مستقل باشد، همان بهتر که عکاسان فیلم بدون هیچ زحمتی زاویه دوربین خود، دیافراگم و نوع لنز را با فیلمبردار هماهنگ کرده و خیال همه را آسوده کنند. بالطبع ارائه این دیدگاه و ادامه روند کنونی بدانجا منجر می شود که اکنون می شود اغلب آثار سینمایی را با چشم بسته هم ملاحظه کرد.دوست صاحبنظری می گفت زمان دیدن فیلم علاقه ندارد که تصاویر، او را آنقدر به خود مشغول کنند که دیالوگ ها را نفهمد. تا زمانی که چنین دیدگاه هایی بر سینمای ایران حکمفرماست طبیعی است که از خیل عکاسان فیلم بسیاری به فیلمبرداری یا کارگردانی می پردازند و مابقی نیز پس از یک یا دو کار مانند فرح اصولی ( نقاش)، جمشید بایرامی (عکاس مطبوعات)، مانی پتگر (گرافیست و نقاش)، جواد پورصمد (عکاس آزاد)، مصطفی خرقه پوش (تدوینگر) و... عطای عکاسی فیلم را به لقایش می بخشند.رضا میرکریمی کارگردان فیلم «اینجا چراغی روشن است» درباره محسن راستانی عکاس فیلمش می گوید: «قبل از تولید فیلم در جایی خواندم که راستانی عکاسی فیلم را باسمه ای خوانده، با او تماس گرفتم و برای این فیلم دعوتش کردم، اما پس از چند روز تصور اولیه ام مبنی بر اینکه ما آمده ایم که یک فیلم بسازیم تغییر کرد و فهمیدم پنداری آمده ایم اینجا که راستانی عکس هایش را بگیرد، حال اگر فرصتی شد فیلمی هم ساخته شود...»
این گفته با هر نگاهی که باشد کمی هم بی انصافی است. چرا که محسن راستانی برای اولین بار در سینمای ایران نشان داد که می شود در حاشیه تهیه یک فیلم عکس هایی تهیه کرد که به خودی خود دارای ارزش بالقوه و معقولی هستند در حالی که فضای فیلم هم در همه آنها حس می شود. یعنی خلق اثری که کارکردی دوگانه دارد.اتفاقی که به هیچ وجه در نمونه های حاضر و غایب و سینمای ایران سابقه نداشته باشد. این بحث بدین نتیجه منجر می شود که: تصویر پایه اصلی ارتباط گیری با یک فیلم است که تنها بدیع بودن آن برای مخاطب جذاب است و این امر محقق نخواهد شد مگر کارگردان و دیگر عوامل شناخت صحیحی از آن منطبق بر نیاز خود داشته باشند و از سویی دیگر توجه به عکاسی در یک فیلم همانقدر می تواند مهم باشد که حضور یک بازیگر مطرح و کارآمد. هر چند در این مکالمه دوسویه نمی شود به تمامی، عکاسان را مبرا از هر اشکالی دانست.یکی از طراحان گریم صاحب نام می گفت تا به حال هیچ عکاسی را ندیده که بتواند عکس های تست گریم او را به شیوه ای تهیه کند که رنگ صورت های طراحی شده در آن مشخص باشد.بنابراین در این مکالمه نیاز به یک مفاهمه و درک متقابل است. البته اگر سینمای ایران در خود نیازی بر این حس کند که احتیاج به عکس و یا تصویر مناسب دارد.


 
comment نظرات هنری تو()

 
هنرمند: shiva - ساعت ۱٢:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٤/۱۸
 

                              لبخند ...فرمت های عکاسی...لبخند

در چند سال گذشته، دوربین های عکاسی دیجیتال از اسباب بازی های دیجیتال به ابزاری تکامل یافته تبدیل شده اند که انقلابی را در دنیای عکاسی به وجود آورده است. از همین روست که این شگفتیهای دیجیتال انواع جدیدی از اصطلاحات را در برابر میلیونها کاربر قرار داده اند. بسیاری از عکاسان – چه با تجربه و چه تازه کار – مجبور شده اند که وقت بگذارند و این اصطلاحات جدید را یاد بگیرند.
اگر با فایلهای بنیادی عکاسی بهتر آشنا شوید عکسهای بهتری را می توانید تهیه کنید.
● فشرده سازی
کامپیوترها تصاویر دیجیتالی شده را در دهها فرمت مختلف ذخیره میکنند. شاید بپرسید چرا دهها نوع فایل وجود دارد. پاسخ کوتاه آن است که نظرات سازندگان نرم افزار و تولید کنندگان سخت افزار درباره خصوصیاتی که بهترین تصاویر را به وجود می آورند اغلب متفاوت است و در نتیجه آنها روشهای متفاوتی برای آرشیوسازی عکسها ابداع کرده اند.
مساله اندازه فایل نیز وجود دارد. عکسهای دیجیتال همچون سایر انواع فایل چند رسانه ای، فضای بسیار زیادی را اشغال می کنند و در نتیجه سازندگان نرم افزار باید تکنیکهائی را ابداع کنند که داده های عکسها را کمتـر می سـازد تا ذخیره سازی و استفاده از آنها را آسانتر کنند. از همین روی ، نحوه فشرده سازی داده ها Compression در موقع مقایسه فرمتهای مختلف اهمیت دارد.
▪ فشرده سازی تصاویر در دو گروه اصلی طبقه بندی شده است:
۱) فشرده سازی بی اتلاف Lossless Compression
۲) فشرده سازی با اتلاف .Lossy Compression
فشرده سازی بی اتلاف، همچنان که از نامش پیداست، یک فایل تصویری را بدون حذف داده های آن فایل کوچک می کند – آنها اندازه فایل را به گونه ای کوچک می کنند که به نرم افزار شما امکان می دهند داده های تصویر را ، بیت به بیت بازسازی کنند تا فایل اصلی بر روی کامپیوتر شما بیاید.
فشرده سازی بی اتلاف صرفا حشو داده ای در یک تصویر را کاهش می دهند. به عنوان مثال، این فرمتها پیکسلهائی را می یابند که دقیقا تون رنگ آبی یکسان را دارند و به جای چندبار ذخیره اطلاعات آن رنگ، الگوریتمهای فشرده سازی بی اتلاف، این اطلاعات را یک بار ذخیره می کنند و به جای رنگ تکراری یک علامت می گذارند. کامپیوتر شما از آن علامت های صرفه جوئی کننده در فضای ذخیره برای بازسازی تصویر اصلی بهره می گیرد. با وجود این، نظر به اینکه در کمتر تصویری تعداد موارد دارای رنگ یکسان زیاد است، روشهای فشـرده سازی بی اتلاف خیلـی کارآمد نیستند و آنها به ندرت می توانند اندازه تصویر را نصف کنند.
فرمت های فشرده سازی با اتلاف در کوچک کردن اندازه تصویر بسیار بهتر عمل می کنند. علت آن است که تکنیک های فشرده سازی با اتلاف در عمل بخشی از داده های اصلی تصویر را دور می اندازند. نتیجه فایلی شبیه به تصویر اصلی، اما مقدار داده های آن بسیار کمتر از داده های تصویر اصلی است. با این همه، وقتی بخواهید یک چاپ دقیق از تصویر فشرده شده داشته باشید یا وقتی بخواهید روی بخشهائی از تصویر زوم کنید مشکل به وجود می آید؛ بدون آن داده های دور ریخته شده نمی توانید تصویر کاملا برابر اصل را به وجود بیاورید.
از لحاظ کلی، فرمتهای فایلی که از فشرده سازی بدون اتلاف بهره می گیرند برای تصاویری که میخواهید چاپ شوند عالی هستند زیرا بهترین دقت را دارند و همه جزئیات ثبت شده تصویر را نگه می دارند. اما فرمتهای فایلی که از فشرده سازی با اتلاف بهره می گیرند برای کاربردهای اینترنت و ایمیل عالی عمل می کنند. اگر با فرمتهای فایل زیر آشنا باشید بهتر خواهید توانست که در مورد کارهای تصویری خود تصمیم بگیرید.
● پادشاهی JPEG
دوربین های عکاسی دیجیتال عکسهای خود را در سه فرمت فایل اصلی ضبط می کنند: JPEG , TIFF و RAW. این فرمتهای فایل امکانات بسیار متفاوتی دارند که باید موقع در نظر گرفتن نیازهای تصویری خود آنها را به خاطر بسپارید.
▪ یادآوری: JPEG و TIFF به ترتیب سرواژه عبارات زیر هستند:
ـ JPEG : Joint Photographic Experts Group
ـ TIFF : Tagged Image File Format
رایج ترین فـرمت فـایل عکـاسی JPEG است که بسـط فایل < JPG.> را دارد.JPEG به JFIF نیز مشهور است که دقیق تر از اصطلاح متداول JPEG است.
JFIF سرواژه عبارت زیر است:
ـ JFIF : JPEG File Interchange Format
همچنان که می بینید JFIF نام درست این فرمت است زیرا JPEG به شیوه فشرده سازی این فرمت برای صرفه جوئی در فضای ذخیره اشاره دارد. با این همه، ما برای اهداف خود در این مقاله از همان اصطلاح مشهور JPEG بهره خواهیم گرفت.
چند دلـیل خـوب بـرای استقبال از JPEG وجود دارد. یک علت سازگاری آن است. فایل های JPEG تقریبا در همه برنامه های کاربردی تدوین و اصلاح تصویر، مرورگرهای وب و نشان دهنده های تصویر کار می کنند. از آن گذشته، فایلهای JPEG الگوریتم فشرده سازی ای را به کار می گیرند که می توانند فایل اصلی را ۱۰ تا ۲۰ بار با تضعیف کیفیت اندک فشرده کنند.
JPEG یک فرمت فایل ۲۴ بیتی است ، بدین معنی که سه بایت نماینده هر پیکسل رنگ، یکی برای قرمز ، یکی برای سبز و یکی برای آبی است. نظر به اینکه هر بایت می تواند ۲۵۶ سایه متفاوت رنگ را بیان کند، برای هر پیکسل میتوان ۱۶ میلیون ترکیب رنگی مختلف را داشت.
این مقدار داده ها برای یک فایل تصویری بسیار زیاد به نظر میرسد اما JPEG ها فرمتهای فشرده سازی با اتلاف هستند.JPEG در زمان بازسازی تصویر و دور ریختن داده های غیر ضروری، داده های فایل را به مربعهای با هشت پیکسل در هر ضلع تقسیم بندی می کنند. این مربعها برای چشم غیر مسلح قابل رویت نیست ، اما هر چه یک تصویر را بیشتر فشرده کنید و هر چه بزرگنمائی را در برنامه تصویرپردازی خود بیشتر کنید این مربعها را بهتر خواهید دید. از همین روست که توصیه می شود تا جای ممکن از فشرده سازی سنگین استفاده نکنید.
اکثر دوربین های عکاسی دیجیتال عکسها را به صورت فایلهای JPEG ذخیره می کنند، بدین معنی که فایلهای عکس اصلی شما پیش از آنکه آنها را به کامپیوتر انتقال بدهید تا اندازه ای فشرده می شوند. با وجود این، در اکثر موارد روی فشرده سازی کنترل خواهید داشت، زیرا تقریبا همه دوربین های عکاسی دیجیتال به شما امکان می دهند تنظیم کیفیت را ، مانند Super Fine , Fine یا Basic انتخاب کنید. همیشه از بالاترین کیفیت تصویر استفاده کنید تا فایلهای با کیفیت خوبی را برای کار روی کامپیوتر داشته باشید. اگر چنین فایلهائی خیلی سریع حافظه دوربین شما ( مانند یک کارت flash ) را پر کنند، یک حافظه با ظرفیت بیشتر بخرید.
لازم است بدانید که عکاسی با JPEG بدین معناست که دوربین شما تنظیمهای وضوح، کنتراست ، اشباع رنگ، توازن سفیدی و مانند آن را بر روی تصویر شما اعمال خواهد کرد.بسیاری از دوربین های رده بالا به شما امکان می دهند این تنظیم ها را اصلاح کنید ؛ ولی دوربین های ارزان قیمت چنین امکاناتی را فراهم نمی سازند. وقتی دوربین شما تصویر را پردازش می کند و آنرا در حافظه ( کارت فلش یا رسانه ای دیگر ) با آن تنظیم های ویژه می نویسد، آن خصوصیات همواره در آنجا خواهند ماند. اگر تنظیم های نادرست را به کار بگیرید، برای درست کردن عکس مجبور خواهید شد که انواع اصلاحات را روی آن انجام دهید.
ـ RAW
یک فرمت پرطرفدار دیگر است. RAW سرواژه نیست ، یک اصطلاح دقیق است که به خروجی اصلی ای اشاره دارد که مسـتقیما از پیکسلهای قرمز، سبز و آبی ضبط شده است که حسگر Sensor)) تصویر دوربین شما را تشکیل می دهند. بر خلاف فایلهای JPEG که به عکس دیجیتالی نهائی نزدیک است ، فایلهای RAW را میتوان نگاتیوهای دیجیتال نامید؛ آنها اصلا به وسیله کامپیوتر داخل دوربین شما پردازش نمی شوند و مزایائی فراهم میسازند که آنها را در فرمتهای تصویری دیگر نخواهید یافت.
سازندگان دوربین های عکاسی، نرم افزار تبدیل RAW را به همراه دوربین ارائه می دهند تا کاربران بتوانند فایلهای RAW را باز و روی آنها کار کنند. بدون این نرم افزار نمی توانید فایل RAW را تماشا یا اصلاح کنید، حقیقتی که این فایلها را برای کاربرانی بی فایده و ناکارآمد می سازد که فقط میخواهند عکس بگیرند و بلافاصله چاپ کنند یا از طریق ایمیل به دوستان خود پست کنند.
از سـوی دیگـر ، فـایلهای RAW واقـعا بزرگ هستنـد. آنـها گـاهـی با یـک تکـنیک بی اتلاف اندکی فشرده می شوند ( اگر چنیـن امکانـی وجود داشـته باشد آن را در منـوی دوربین بـاید ببینید ) اما در عمل ، فایلـهای RAW اصـلا فـشرده نمی شوند ، در نتیجه اگر یک پردازنده سریع و مقادیر هنگفتی RAM نداشته باشید، وقت زیادی را باید روی کامپیوتر صرف کنید تا بتوانید این فایلها را باز کنید. عکاسان حرفه ای که از فرمت RAW بهره می گیرند این را می دانند و سخت افزار خود را مطابق با آن ارتقا می دهند.
با وجود این، اجازه ندهید اندازه فایل، شما را در استفاده از این فرمت دچار تردید کند. فایلهای RAW داده های بسیار بیشتری نسبت به JPEG دارند اما در عمل فضای کمتری نسبت به فرمتهای دیگر مانند TIFF نیاز دارند و دقت بالای آنها به شما امکان می دهد چاپهای بزرگ را بدون عیوب فرمتهای بااتلاف به وجود بیاورید.
از آن بهتر، فایل RAW به شما امکان می دهد اصلاحاتی در سطح پائین را پس از عکاسی روی تصویر خود به اجرا در آورید. آیا تنظیم حالت توازن سفیدی درست را فراموش کرده اید؟ آیا تنظیم اشباع رنگ را اشتباه میزان کرده اید؟ وقتی فایل RAW داشته باشید میتوانید تنظیم ها را پس از عکاسی اعمال کنید، زیرا با داده هایی کار می کنید که به وسیله کامپیوتر داخلی دوربین پردازش نشده است.
Adobe. فرمت RAW باعث به وجود آمدن مسائل فراوانی میشود زیرا حتی با آنکه فایلهای RAW پردازش نشده اند، بسته به نوع دوربینی که انتخاب می کنید متفاوت هستند. هر سازنده ای دوربین خود را با نگارشی متمایز از فرمت RAW تولید می کند. گاهی، این شرکتها حتی در بین مدلهای مختلف دوربین خود از فرمت RAW مختلفی بهره میگیرند.
به دلیل این مسائل، شرکت Adobe Systems فرمت Digital Negative Specification را ابداع کرد، که یک فرمت متحد برای فایلهای تصویری RAW است که بسط فایل دارند. شرکت Adobe این مشخصات را با این امید انتشار داد که ناسازگاریهای فایل RAW برای عکاسانی که با ذخیره و اصلاح هزاران عکس سروکار دارند از بین برود.
فرمت Digital Negative Specification ، همچون بسیاری از فرمت های RAW اختصاصی دیگر بر بنیاد یک نگارش از فرمت TIFF است، اما اختلاف در انعطاف پذیری آن است. برای استفاده از این فرمت، می توانید فایلهای RAW خود را با استفاده از برنامه رایگان مبدل محصول Adobe به فرمت تبدیل کنید.سپس می توانید فایلهای < DNG.> خود را با استفاده از هر برنامه ای که از Digital Negative Specification پشتیبانی می کند تماشا و اصلاح کنید. ضمن عملیات اصلاح، می توانید یک فایل DNG را به یک فایل JPEG یا فرمتی دیگر تبدیل کنید.


 
comment نظرات هنری تو()

 
 



 

 صفحات هنریسم 
تماس باهنریسم
 

 مطالب اخیر هنریسم 
دنیای کوچک آلفرد هیچکاک خندونک نقاشی زندگی هستم اگر می روم گر نروم نیستم. پیچک سبز عکاسی در سینمای ایران فرمت های عکاسی گرافیک حسیTOUCH GRAPHIC چهار تفاوت گرافیک و نقاشی
 

 موضوعات هنریسم 
عکاسی(٢) آلفرد هیچکاک(۱) فرمت(۱) سینمای ایران(۱) گرافیک حسی(۱) touch graphic(۱) خندونک(۱) هستم اگر می روم گر نروم نیستم(۱) دنیای کوچک(۱) پیچک سبز(۱) نقاشی زندگی(۱) گرافیک(۱)
 

 دوستان هنریسم 
بچه درس خونا سازمان سنجش عکاسخانه پاتوق بروبچ باصفا همشهری on line توصیه می کنم حتما سر بزنید!!! منبع خوبی برای پروژه های تحقیقی شما (شباهنگ ) از دست ندینش مقالات علمی و... گوناگونه دیگه تعریف نداره گلستان وبوستان و... نمی دونم خودت برو ببین یاهو جون مامان تبیان ایران کلیپ newsفارس bookفارسی macromediax بلاگفا میهن بلاگ بلاگ اسکای پارسی بلاگ جوان بلاگ آفتاب بلاگ خوارزمی بانک صوت و فیلم مذهبی یاسین مدیا آوا مهر کتابخانه مجازی موبایل میهن دانلود p30soft گوگولی مگول 7هفت7 جستجوگر فارسی دهیو! لیست وبلاگ های تخصصی
 

 نویسندگان همکار 
shiva